Sinds vanmiddag zit er een asielzoekertje voor mijn deur. Wat nu?

Buuf heeft al wat eten en drinken gegeven. Maar zij heeft een streng toelatingsbeleid: ze heeft al 2 katten in huis en vol=vol. En ook bij mij is ie niet welkom. Ik voel me me net Verdonk, en ben daar niet "trots op"….

Nee, want ik ben allergisch…. heb geen kattenvoer in huis, geen kattenbak, en als het baasje nou op zoek gaat, is het beest zo nooit terug te roepen.
Om mijn schuldgevoel toch een beetje af te kopen heb ik een rieten mandje neergelegd, met daarin mijn oude Ecuador-vest. Leuk plaatje toch?

Als het asielzoekertje er morgen nog zit, volgt waarschijnlijk overplaatsing naar het plaatselijke asielzoekerscentrum.

Asielzoeker is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Rotterdam, 23 juli 2008, 22:49

Over exact 1 uur en 11 minuten word ik uitgeschakeld, hierin het genetisch laboratorium van het Erasmus MC in Rotterdam. Van moord willende heren wetenschappers niet spreken, want wie niet is geboren, kan ook nietdood. En ik ben niet geboren, maar nagemaakt.

Ik, ik ben een proefexemplaar. Eigenlijk had niemandverwacht dat “ik” zou lukken. Wie had er ooit kunnen denken dat de eerste debeste poging tot het nabouwen van een mens meteen zou slagen? Ik niet. Of betergezegd: mijn originele ik had dat nooit gedacht. Het klinkt wat ingewikkeld, enhet is nog veel ingewikkelder, maar kort gezegd: ik ben het genetischgemanipuleerde evenbeeld van Zacherias Zzzzra. Even lang, even dik, even slim,even aantrekkelijk en voorzien van hetzelfde geheugen als mijn origineel.Vanochtend voltooid.

Ingrediënten: een stukje weefsel dat op mijn 18^eis afgenomen, 16 jaar onafgebroken onderzoek (in het diepste geheim), een enormingewikkeld kweekprogramma en last but not least: een hersenscan, nog geen weekgeleden. Als u het nog kunt volgen: ik loop qua geheugen dus een weekje achterop mijn origineel. Om het nog duidelijker te maken: voor mijn gevoel is het nudinsdag 15 juli 2008 en lag ik vanmorgen vroeg nog onder het scanapparaat.

Mijn origineel heeft aan dit experiment overigens flinkverdiend. Ik kan hem onmogelijk veroordelen, want zijn gedachten zijn de mijne.Hoewel… als daar over nadenk, klopt dat eigenlijk niet. Ik ben mezelf niet ofnooit geweest.

De kamer waarin ik zit, is afgesloten. Contact met mensen(ben ik zelf een mens?) heb ik nog niet gehad sinds ik vanmorgen ben“ingeschakeld”. Vraag me niet hoe dat precies in zijn werk ging. Ik werdeenvoudigweg wakker in het bed dat hier naast me staat. Op het schrijftafeltjewaaraan ik nu zit, lag een laptop met daarop een handgeschreven briefje. Eenbriefje zonder aanhef (ja, ik zou ook niet zo snel een passende kunnenbedenken). De tekst van het briefje was precies zoals we (of beter gezegd: ze)hadden afgesproken:

“Als je dit leest,weet je ook wat je te doen staat. De zaal blijft afgesloten en we zullen nietbinnenkomen. Begin a.u.b. zo snel mogelijk aan de schrijfopdracht, want om0.00uur zijn we genoodzaakt je –per afstandsbediening- uit te schakelen. Zoalsafgesproken. En nogmaals: we zitten niet te wachten op een wetenschappelijkbetoog, maar om jouw ervaring als kopie”.

Wees gerust heren wetenschappers. Ik houd het inderdaadpersoonlijk: ik voel me zwaar køt en jullie zijn een stelletje gewetenlozemoordenaars. En Zacherias Zzzzra: mijn verachtelijk evenbeeld: kun je je ooitnog voor de spiegel vertonen zonder je diep te schamen?

Verhaaltje, echt gebeurd ;-) is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

• Is ons doen en latenin al de sterren geschreven?

• Is ons doen en latenhet resultaat van een chemisch proces in onze hersenen?

Is onze “vrije wil”een illusie? Ik ruilde gedachten met Wenz, maar ben er nog niet uit. Ja, Wenz maakte korte metten metmijn tijdreis-filosofie; mijn grenzeloze adoratie voor DocEmmett Brown (Back to the Future) heeft nu wel een flinke deuk opgelopen Maarde gedachte dat mijn hele “zijn” wordt bepaald door chemische cocktail in mijn hersenen, bevaltme allerminst. Een mens heeft illusies en dromen nodig om te kunnen leven, dusik zal er in deze nieuwe blog alles aan doen om de illusie van de vrije wil instand te houden!

Is een menselijke gedachte dan werkelijk niets meer dan hetresultaat van een chemisch proces in je hersenen? Stel nu dat iemand zómega-geleerd is, dat hij het chemisch proces in mijn hersenen helemaal in beeldheeft. En ook nog eens op de hoogte is van alle externe prikkels die ik ooitheb ontvangen. Hij kent dus mijn genetische kaart, hersenactiviteit, opgeslagengeheugenbanken, hormoonspiegel, dopaminegehalte, enweet-ik-veel-wat-nog-meer… Zou hij dan de blog ik nu schrijf, al hebbenkunnen voorspellen? Inclusief spelfrouten en kwinkslagen? (Natuurlijk zal geenmens ooit in staat zijn zoveel kennis te kunnen toepassen, maar het gaat om hetprincipe.)

Zijn het hier nu twee zielen die met elkaar gedachten ruilen,of vindt er hier gewoon een alleraardigste chemische reactie plaats? Ik weigerdat laatste te geloven!

Natuurlijk is het waar dat je met allerlei pilletjes gedragkunt manipuleren. En iemand die het gemunt heeft op mijn vrije wil, kan mijongetwijfeld "breken" zoals bij Jason Bourne is gebeurd (ik denk in films…). En uiteindelijk kunnen erhersendeeltjes in mij afsterven, waardoor mijn gedrag onherstelbaar verandert.Waardoor ik van een aardig, knap, vrolijk mens (etc. etc. ect……), veranderin een vloekend stuk chagrijn. Allemaal waar.

Toch zie ik bovenstaande voorbeelden slechts alsbeperkingen. Sommige beperkingen zitten al in je genen, en andere overkomen jein het leven. Maar binnen die beperkingen zit er toch ergens wel iets van vrijewil. De vrije wil om bijvoorbeeld in de volgende zin iets volkomen belachelijksop te schrijven. Quuuk flup siejuuuu!!! Zo, knappe professor die deze zin hadkunnen voorspellen…

Hoewel, nu begrijp ik opeens wel wat je bedoelde, toen jeschreef dat we hoogstens dingen kunnen onderdrukken als onze mix dat beseftoestaat en ermee kan werken. Mijn Quuuk flup siejuuuu!!!-zin kwam dus voortuit een chemisch geproduceerd besef dat ik bepaalde zaken kan onderdrukken?Hmmmmm, lastig om daar iets tegen in te brengen.

Chemische processen werken volgens natuurwetten, maar welkenatuurwet rangschikt noten tot een liedje, en letters tot een mooie Wenzlog? Enwelke natuurkundige formule verklaart dat x miljoen jaar na de oerknal, ikvanmiddag bij de Gamma op zoek was naar plantenbakhouders?

Een laatste gedachte-experiment om het mezelf nog moeilijkerte maken….

Stel nu dat je het heelal zou kunnen kopieren met alles erop en eraan. Dan zou ik morgen gelijktijdig wakker worden met mijn kopie in hetidentieke parallele universum. Zou de loop der dingen in beide universa dangelijk blijven? Dat moet haast wel. Exacte kopieën in gelijke omstandighedenkunnen niet zomaar andere dingen doen… Dat pleit voor jouw stelling.

Maar gelukkig heb ik nog één troef: dit laatstegedachte-experiment is, in tegenstelling tot de vorigen, volgens mij ooktheoretisch niet uitvoerbaar. En juist die onuitvoerbaarheid pleit voor mijnbetoog: vrije wil is niet te kopiëren!

En dus houd ik vast aan de illusie van de (beperkte) vrijewil!

———————

Na zoveel filosofisch gezwets, is het hoog tijd voor de zienswijze van Sabrina, het artistieke geweten van de popmuziek uit 1987. Als 13e jarige, heb ik destijds veel van haar opgestoken…

Zach ruilt gedachten (III) is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Op basis van de relativiteitstheorie van Einstein concludeerde ik dat tijdreizen theoretisch mogelijk was. En als het theoretisch mogelijk is dat de tijd bij de ene persoon sneller verstrijkt dan bij de ander, dan is de vrije wil van mensen slechts een illusie. Ik vroeg Wenz deze sombere gedachte te ruilen voor een gloedvol betoog waaruit blijkt dat wij geen willoze schepseltjes zijn.
In deze log lees je het antwoord van Wenz!

——————————–

Wenz schrijft:

"Ok, er zijn drie dingen die ik wil zeggen. Het eerste: ruilen is eerlijk oversteken. Dus als ik een gloedvol betoog moet schrijven, dan verwacht ik er minstens net zo een van jou. Het is niet de bedoeling dat de een er met twintig regels vanaf komt terwijl de ander twee pagina’s vol moet schrijven.

Ten tweede: toch vind ik je mail zo interessant dat ik er mijn gedachten over graag wil delen. Je hebt het over de persoon in de ruimte die 990 dagen ouder is geworden in tegenstelling tot de persoon op aarde die 1000 dagen ouder is. Maar waar je naar mijn mening de fout in gaat is dat die ruimtevaarder enkel lichamelijk, biologisch gezien minder oud is geworden. Door sneller dan op aard te gaan, is zijn lichaam minder oud dan iemand op aarde in dezelfde tijd. Wat niet zo is, is dat die persoon werkelijk maar 990 dagen is weggeweest. Hij is 1000 dagen weg, maar naar aardse begrippen maar 990 dagen ouder geworden. Zodoende staan logjes dus niet in de sterren geschreven, maar is simpelweg de tijd zoals wij die hier kennen op aarde sneller verstreken dan in de ruimte. Hij kan ze dus alle duizend lezen, alleen volgens zijn lichaam zijn er pas 990 dagen ouderdom opgetreden.

Dat brengt me dus bij het derde punt: ik geloof NIET dat wij een eigen wil hebben. Daar een gloedvol betoog over schrijven is dan ook onmogelijk voor mij. Alleen zit het iets anders in elkaar dan jij oppert. Jij plaatst de wil buiten het lichaam, in de sterren. Ik daarentegen plaats de wil in de hersenen. Wat wij vrije wil noemen is dit: wij denken dat wij bewuste, zelfgekozen keuzes maken, die we ook anders hadden kunnen doen maar die wij per se op die manier willen doen, simpelweg omdat wij dat kiezen. Daar geloof ik niet in. Ik denk dat onze hersenen, of om precies te zijn alle stoffen in onze hersenen, hormonen en dergelijke, ervoor zorgen dat wij doen wat wij doen. Zodra wij door middel van medicijnen een piepkleine hoeveelheid van een stofje veranderen in de hersenen, heeft dat invloed op de afgifte van weer tientallen andere stoffen. En opeens, als ware het toverkracht, blijken we ons heel anders te gedragen, andere percepties te hebben, andere beslissingen te nemen. Dat wat wij zo graag vrije wil noemen is volgens mij absoluut niet meer dan de chemische cocktail in ons lijf. Wordt die cocktail beïnvloed door milieu, leefomstandigheden, medicijnen, dan blijken wij ook te veranderen. Wanneer een depressief iemand dus aan de medicijnen gaat, zal hij of zij opeens het leven anders gaan bezien, optimisme zal de plek van pessimisme innemen, en de persoon in kwestie begint langzaamaan andere beslissingen te maken. Uit vrije wil, zover diegene kan voelen. Maar vóór de medicijnen dacht diegene heel anders over veel zaken. Zo ook voor tig andere gedragingen, veroorzaakt door de hersenen, het is veelal een tekort aan een of ander stofje, of juist een teveel eraan.

Ik denk dan ook dat wij totaal geen invloed hebben op wie wij zijn, in die zin dat we voelen wat we voelen door de cocktail die we meedragen. Daarom schrijft de schrijver juist dat boek, en geen ander. Daarom maakt die artiest nu juist dat liedje, en geen ander. Daarom heeft diegene juist die opleiding gedaan, of die baan afgeslagen, of valt hij op die persoon en niet op een ander. Natuurlijk is er ook zoiets als gewoonte, maar die gewoonte is ook weer ontstaan uit een bepaalde cocktail op een bepaald moment. In die zin zijn we dus wel allemaal zo goed als uniek, maar is het niet zo dat er een ‘zelf’ is, dat wij bezitten, dat onveranderlijk is, of typisch ons. Het is gewoon een combinatie van, een mix, die op een x aantal manieren kan voorkomen in de hersenen. Dus zijn er ook een x aantal types mens. Die x kan bij de één net een duizendste van een milligram van een stofje minder zijn dan bij de ander, waardoor diegene net iets anders in elkaar lijkt te zitten dan de een.

Ik denk dus dat wij wel een eigen wil hebben, maar geen vrije wil. Ik denk dat wij theoretisch werkelijk ieder gedrag en iedere beslissing kunnen aanpassen door middel van toediening van een hormoon of iets anders. Pas het dopaminegehalte van iemand aan, en het adrenaline-, het serotoninegehalte en ga zo maar door worden op hun beurt beïnvloed door de dopamine. Het een triggered tig andere stoffen. De eigen wil die wij hebben is dus het resultaat van onze unieke mix, maar heeft niets van doen met vrijheid. Onze hersenen dicteren precies wat wij denken, wat wij willen, wat wij doen en laten. In die zin kunnen we hoogstens dingen onderdrukken, maar ook dat kan alleen wanneer onze mix dat besef toestaat, en ermee kan werken. Probeert een drugsverslaafde opeens niet meer aan drugs te denken, dan is dat onmogelijk. De hersenen zijn zo ingesleten dat dat betreffende pad, in dit geval de zucht naar drugs, sterker is dan de gedachten die een persoon daarover kan hebben. Daar zal heel veel tijd overheen gaan, simpelweg omdat de cocktail zich zal moeten gaan aanpassen. Pas dan kunnen wij wat we willen. Zo, nu ben ik natuurlijk erg benieuwd hoe jij tegen dit alles aankijkt. "

To be continued…

Zach ruilt gedachten (II) is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

En dus nodigde ik Wenz uit de volgende gedachte met meruilen.…

Een van twee tweelingbroers maakt een lange ruimtereis,terwijl de andere op aarde blijft. Wanneer de reiziger terug aankomt op aarde,blijkt hij jonger te zijn dan zijn tweelingbroer, die op aarde is gebleven. Ditis niet zomaar een verzinsel, maar een een gedachte-experiment in de specialerelativiteitstheorie van Einstein.

Tot zover Einstein en nu Zach! Stel nu dat wij alletweedagelijks een blog schrijven. Jij blijft op aarde en ik maak een ruimtereis ineen shuttle met internet. Mijn ruimtereis duurt zó lang dat ik bij terugkomst10 dagen jonger ben geworden dan jij. Jij hebt in de tussentijd 1.000 logjesgeschreven, ik 990. Op internet zag ik jouw logjes echter steeds iets eerderverschijnen. Ik zag je logjes al voordat jij ze kon bedenken!

Doc Emmet Brown had dus gelijk: we kunnen back to the futurereizen… Wat een vreselijke ontdekking eigenlijk. Als onze toekomst volgens hettijdreisprincipe kan worden voorspeld, zijn we dan geen willoze schepsels metde illusie van vrije wil? Dat verklaart gelijk waarom grote schrijvers"hulpeloos" verklaren dat ze het verhaal niet meer in de handhadden, het boek zichzelf schreef. En denk aan de songwriters diestellig beweren dat hun liedjes er al zijn, maar wachten op het moment datze worden opgeschreven…

Ik vroeg Wenz deze gedachte ruilen voor een gloedvolbetoog waaruit blijkt dat wij géén willoze schepseltjes zijn.

In deel II van "Zach ruilt gedachten" veegt Wenz de vloer aan met Doc Emmett Brown. Maar kreeg ik ook het betoog waarop ik hoopte? Stay tuned!

Zach ruilt gedachten (I) is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Ehh nee: ik zag drie honden die achter een haas aanrenden. Metop de achtergrond een stelletje randdebielen dat geestdriftig en eensgezind “jiehaa,jiehaa” riep. En in het volgende beeld zagen we een halve haas.

Begrijp me goed hoor: heel sneu natuurlijk voor die haas, endie joelende stropers zijn niet mijn vrienden, maar kan dit nieuws niet gewoonop TV-Drenthe worden uitgezonden? (sorry Marijne  )

Voor het juiste perspectief zou het journaal eens een kijkjemoeten gaan nemen in een fabriek waar eendagskuikentjes met duizenden tegelijkdoor de gehaktmolen gaan. Ook erg. Hoewel, dat is is de natuur van die beestjes: zeheten immers eendagskuikens…

Vandaag trouwens heerlijk kip gegeten.

Schokkende beelden is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Donderdag 14 februari, bij Zach thuis
Zach is in alle staten, zijn hart bonst in zijn keel. Voor hem ligt de roze dichte envelop die hij zojuist in de brievenbus vond. Hij draait de envelop om, geen afzender!
Met trillende vingers maakt Zach de envelop open en vist er een briefje uit. Er staan hartjes op getekend. "Dit is raak, dit is helemaal raak!" bedenkt hij. Dan begint Zach te lezen:

Lieve Zach,

Een collegiale Valentijn

***

Grrr, ik had het kunnen weten!

Kantoorhumor is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Als ik loop, dan protesteert mijn linkerbeen

En zelfs als ik niets doe, dan voel ik weer

Mijn lip, twee tanden er doorheen

Na het voetballen is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Aangezien ik niet ben uitgenodigd, zal ik via weblog mijn pleidooi houden voor niemand minder dan Ricardo Cocciante en zijn vergeten hit uit 1984: Sincérita. Het nummer komt niet eens voor op de lijst!

Eigenlijk ook maar goed dat weblog zo heerlijk anoniem is, op een paar lezers ná die deze schaamteloze ontboezeming van me kunnen hebben. Want welke zichzelf respecterende man loopt er nu te koop met zijn voorliefde voor deze foute Italiaanse womanizer uit de jaren 80, die grotendeels schuldig is aan het rampverschijnsel dat Marco Borsato heet?

Nee, voor mijn credibility ware het beter geweest als ik hier een pleidooi zou hebben gehouden voor een obscuur nummer van de The Velvet Underground, om maar wat te noemen.

Hoe is het zo gekomen? Waar ging het fout, Zach? Natuurlijk in mijn jeugd, beste lezers.

Het was in het vroege voorjaar van 1984, toen mijn tere kinderziel een knauw kreeg door een jongen uit mijn voetbalelftal die besloot dat hij ruzie mij had. Arme ik, want die jongen was de bink van het elftal. Wat voelde ik me droevig… Ik was al niet zo’n stervoetballer en nu had ik helemaal géén zin meer om naar het voetbal te gaan.

Maar ja, een paar dagen later zat een zielige Zach toch weer op de achterbank van de DAF 42, op weg naar het voetbal. Ook al geen auto waar ik de blits mee kon maken bij vriendjes…

En in deze treurige ambiance kwam via de autoradio van de DAF, Riccardo Cocciante in mijn leven. Natuurlijk verstond ik geen woord van zijn Sincérita, maar dit nummer behoefde geen vertaling.

Nog steeds word ik overvallen door vlaag van droevenis als ik dit nummer weer hoor. Probeer je maar eens in te leven in het gevoel van de zielige Zach op de achterbank van de DAF42 en klik dan op het volgende filmpje…

P.S. Een week later waren we weer vriendjes…

Ricardo rules (so far my credibility) is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.

Toen de luchtaanval begon, zochten alle Charloisers opstraat een veilig heenkomen. Ook het knulletje liep met zijn slee terug naarhuis. Bijna thuisgekomen, stond zijn moeder al bezorgd aan het raam op deuitkijk.

Nét op het moment dat moeder naar de voordeur liep om haarzoontje binnen te laten, sloeg er een zware bom in op de duikbootbasis, evenverderop in de haven. De enorme luchtdruk die daardoor ontstond, deed alleramen in de wijk als luciferhoutjes knappen. Ook het grote glazen raam van deetage boven de voordeur begaf het en regen van scherven sloeg neer op straat.

Nog even terug naar het moment dat het knulletje kwamaangelopen… Op zo’n 10 meter voor de ingang van het huis kwam zijn slee vast tezitten. Die slee moest natuurlijk wel mee naar binnen –zoveel speelgoed had hijniet– dus begon hij te sjorren aan het touw om de slee los te krijgen.

En zo voorkwam een vastzittende slee een tragisch ongelukvoor deze jongen. De diepgelovige moeder die 2 jaar eerder haar man al hadverloren aan een ernstige ziekte, dankte God voor het leven van haar zoon. Ofhet nu de hand van God was of gewoon een vastzittende slee, daar zullen demeningen over verdeeld zijn. (Was het ook alniet de hand van God die Argentinië naar de finale van het WK van 1986 bracht?)

Het knulletje van toen is inmiddels 71 en heeft een zoon dieluistert naar de naam Zach (nou ja, om eerlijk te zijn luistert hij “in reallife” naar een andere naam, áls hij al luistert).
Het verhaal heeft me trouwens ook nog een mooie spreekbeurtopgeleverd op de lagere school. En nu weer een weblog. Waar een vastzittendeslee al niet goed voor kan zijn!

Scherven brengen geluk? is a post from zacheriaszzzzra.web-log.nl.